займы онлайн на банковскую карту займ на карту онлайн займы онлайн на карту микрокредит онлайн займ на карту займы онлайн займ на карту быстро микрозаймы на банковскую карту экспресс займ на карту микрозайм онлайн на карту срочно круглосуточно займ онлайн на карту займы на карту онлайн взять займ срочно на карту микрозаймы в интернете займ онлайн

17 lutego 2008 22:06

niedoczytania: Latest post

Tomasz Pułka [niedobiografia]

Tomasz Jerzy Pułka (pseud. Stanisław Pług) urodzony w 1913 roku w Przemyślu. Syn małorolnego chłopa. Pisarz, poeta, działacz polityczny. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W okresie międzywojennym współpracował z czasopismami o charakterze lewicowym: „Robotnik”, „Oblicze dnia” i „Naprzód”. Przed II wojną światową debiutował tomikiem poetyckim Zrzućcie kajdany (1938), jednak tomik ten nie przyniósł mu spodziewanego sukcesu. Rozgoryczony wrócił na wieś, aby doglądać tam ojcowizny.

Po sowieckiej interwencji z ogromnym zapałem podjął współpracę z wyzwolicielem i przyjął radzieckie obywatelstwo. Uzasadniał swoją decyzję pragnieniem budowania nowej rzeczywistości, gdzie nie istniałyby podziały klasowe i niesprawiedliwość. W październiku 1939 roku kandyduje, za namową Józefa Stalina, do zgromadzenia Zachodniej Ukrainy. Rok później nominowano go na funkcję członka Rady Najwyższej ZSRR. W tym czasie wydaje powieść Cegły i krew (1940). Po wkroczeniu wojsk niemieckich na terytorium Związku Radzieckiego (1941) wyjechał do Moskwy, gdzie założył pismo „Ludowe Horyzonty”. Brał czynny udział w pracach nad stworzeniem (był oficerem oświatowo-politycznym) I Dywizji im. T. Kościuszki. W 1943 roku ochoczo przystąpił wraz z Jerzym Putramentem i Stefanem Jędrychowskim do Związku Patriotów Polskich. W Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego (1944) pełnił funkcję kierownika resortu oświaty. W Lublinie, dzięki jego usilnym zabiegom, reaktywowano autonomiczną decyzją przewodniczącego PKWN Edwarda Osóbki-Morawskiego Związek Literatów Polskich.

Po wojnie współpracował z „Twórczością” i „Nową Kulturą”. Na łamach tych czasopism prezentował wielokrotnie swoje stanowisko wobec zmian zachodzących w ojczyźnie. Był szczerą entuzjastą walki z rewizjonizmem i odchyleniami nacjonalistyczno-prawicowymi wśród pisarzy polskich. Na zjeździe ZLP w Szczecinie w roku 1949 przedstawił swoją wizję dotyczącą obecności socrealizmu w literaturze. Wygłoszony przez nią nowatorski referat Józef Stalin a teoria nowoczesnej powieści antyburżuazyjnej został owacyjnie przyjęty, a wszyscy twórcy zadeklarowali swą gotowość do tworzenia w nowym, proletariackim duchu. W roku 1950 powstają Kombajny, dojrzała powieść o solidnym rozkułaczaniu i wzorcowo przeprowadzanej kolektywizacji. Książka została doceniona przez czytelników (włączona do kanonu lektur obowiązkowych) i przez krytykę. W 1951 roku Tomasz Pułka otrzymuje z rąk prezydenta Bolesława Bieruta „Order Budowniczych Polski Ludowej” za zasługi w krzewieniu oświaty, kultury i sztuki. Ostatnie lata swego życia poświęca na pracę nad historyczną trylogią powieściową Nowa Polska (ostatecznie napisał tylko niedokończona część pierwszą Brukiew paryska i komunardzi). 6 marca 1953 roku, na wieść o śmierci towarzysza Józefa Stalina, Tomasz Pułka popełnił samobójstwo, wyskakując przez okno.

Książki tego autora:

Cegły i krew (1940) – wspaniały debiut prozatorski i niezwykły eksperyment – pierwsza polska powieść produkcyjna. Bohaterem Cegieł i krwi jest murarz Ryszard Silny, który ochotniczo wraz z innymi murarzami rzuca wyzwanie burżuazyjnej Polsce i postanawia w ciągu trzech tygodni wybudować szklane osiedle „Przyszłość”. Na budowie poznaje uroczą chłopkę – Helę Bażantównę, która roznosi spragnionym robotnikom kwaśne mleko. Wkrótce dochodzi między nimi do sojuszu robotniczo – chłopskiego, jednak ich idylla nie trwa długo, rozkojarzony Ryszard spada z drugiego piętra i łamie sobie rękę. Po tym wypadku postanawia, że skupi się tylko na murarce. Podziękował swojej kochance. Zrozpaczona, brzemienna Hela rzuca się w rwący nurt Bugu. Budowa osiedla „Przyszłość” została ukończona o czasie, a Ryszard wyrobił dwieście pięćdziesiąt procent normy jedną ręką. Stał się bohaterem, przodownikiem pracy, ludzie go wielbili, ale on pozostał zwykłym murarzem, który co środę, bo wtedy miał wolne, wybierał się na brzeg rzeki i stał tam godzinami zamyślony. Ostatnie zdanie powieści to wykrzyczane credo pisarza: Ryszardzie, musisz być silny, nie daj się porwać tej rzece, bądź niezłomny, bądź wierny – ojczyzna wkrótce zwycięży.

Kombajny (1950) – dojrzała powieść o solidnym rozkułaczaniu i wzorcowo przeprowadzanej kolektywizacji. Antybohaterem jest Zenon Pryszcz – kułak, zgniły kapitalista, bezwstydny właściciel pięćdziesięciu czterech kur niosek, szesnastu prosiąt i czterech hektarów zasianych pszenicą, bobem i owsem. Ten chytry gospodarz nie odczuwał żadnej elementarnej potrzeby, aby dobrowolnie wysłać kontyngent żywności do miasta i uczciwie podzielić się owocami swej pracy z robotnikami zakładu kombajnowego „Żniwo”. Za karę jego gospodarstwo nie zostaje włączone, decyzją rady gromadzkiej, do kołchozu. Pogrążony w żalu i samotności produkcyjnej chłop wałęsa się bez celu. Widząc, jak na żyznych i szczęśliwych polach kołchozu pracują nowoczesne, czerwone kombajny – dzieło sojuszu polskich mięśni i radzieckiej myśli technologicznej, Zenon Pryszcz popełnia samobójstwo.

Łukasz Libiszewski -

Podobne artykuły