займы онлайн на банковскую карту займ на карту онлайн займы онлайн на карту микрокредит онлайн займ на карту займы онлайн займ на карту быстро микрозаймы на банковскую карту экспресс займ на карту микрозайм онлайн на карту срочно круглосуточно займ онлайн на карту займы на карту онлайн взять займ срочно на карту микрозаймы в интернете займ онлайн

19 listopada 2010 4:07

niedoczytania: Latest post
grafa: Łukasz Libiszewski

O kontrowersyjnej stronie twitteratury

Kliknij tutaj, żeby przeczytać pierwszy artykuł Urszuli Pawlickiej dotyczący twitteratury – „Romans literatury z Twitterem”.

Kandyd robi party w ogródku, Werter zalewa łzami iPhona, Alicja czuje się jak w Matrixie, Julia nie radzi sobie z angielskim, Romeo myśli tylko o seksie, a Robinson Crusoe upija się we własnym barze na wyspie. Czy są to odpowiedzi na odwieczne pytania „co autor miał na myśli”? Według interpretacji Alexandera Acimana i Emmetta Rensina – być może.

W 2009 roku ukazała się książka Twitterature. The World’s Greatest Books Retold Through Twitter (wyd. Penguin Books) autorstwa Alexandera Acimana i Emmetta Rensina – dwóch dziewiętnastoletnich studentów z Uniwersytetu Chicago, którzy „skrócili” 60 pozycji z literatury klasycznej do ok. 20 tweetów. Książka ta nie jest streszczeniem, lecz konfiguracją klasyki. Przesadna zatem jest wypowiedź z „Guardiana”, że klasyka jest końcem wieku. Prawdziwa jest z kolei opinia „Wall Street Journal”, że Szekspir przewraca się w grobie.

Aciman i Rensin na okładce książki żartobliwie tłumaczą czym jest Twitteratura:

Perhaps you once asked yourself. „What exactly is Hamlet trying to tell me? Why must he mince his words, muse in lyricism and, in short, whack about the shrub?” No doubt such troubling questions would have been swiftly resolved were the Prince of Denmark a registered user on Twitter.com. This, in essence, is Twitterature.

W jednym z wielu stwierdzeń we wstępie – In short, art is pretty sweet – wyjaśniają zamiar „skrócenia” klasyki, zdając sobie przy tym sprawę z rewolucyjności swojej interpretacji. Ich hasło to iść naprzód bez oglądania się za siebie. Nie można jednak stawiać nowości bez posiadania trwałego fundamentu.

Aciman i Rensin ewidentnie kpią z klasyki, insynuując, że tak naprawdę nie posiada sensu, skoro Twitterature ma zastąpić nużące godziny spędzone nad ich czytaniem oraz jak twierdzą: give you everything you need to master the literature of the civilized world. Nic dziwnego, że ich czyn określono jako przestępstwo przeciwko literaturze.

Cel swojej pracy wyjaśniają również w następującym fragmencie: We have liberated poor Hamlet from the rigorous literary constraints of the sixteenth century and made him – without losing an ounce of wisdom, beauty, wit or angst – a happening youngster. Just like you, dear reader. Z zapewnienia udało im się osiągnąć jednak tylko jedno – uczynić z Hamleta, i nie tylko z niego, szczęśliwego młodzieńca. Niestety „streszczenia” mijają się ze znaczeniem, pozbawione są tego, co stanowi o istocie klasyki: homeryckich opisów czy szekspirowskiej grozy. Uwspółcześnienie klasyki oznacza, w rozumieniu Acimana i Rensina, upotocznienie. To nie tylko „skrócenie”, ale i wprowadzenie różnych elementów, które niszczą związek z pierwotnym dziełem, zaliczyć należy do nich:

dopisywanie fragmentów niewystępujących w pierwotnym utworze:

(…)WTF is Mercutio talking about? Everyone knows fairies don’t exist! Whoa. Hot babe cometh near. Must try the univited grind.
—————————————————————————————————————————
She totally digs it! Ah, sin! Sin again! I’m such a wit, and such a pimp.
—————————————————————————————————————————
Uh-oh. She’s a Capulet. Methinks this can go nowhere good, but why stop now?
—————————————————————————————————————————
Later: Maybe if I stick around I can get a glimpse of her titties through the window.
—————————————————————————————————————————
D DefNotAHomeo: Psst. Wherefore art thou?
—————————————————————————————————————————
D julieBaby: what do you mean ‚where am I’? I’m right under the balcony! Does no one understand English any more?(…)
[Romeo i Julia, Wiliam Shakespeare]

wprowadzenie wątków popkultury XXI wieku:

(…)Old Hags say Macbeth is killed by no man of woman born. Relieved. The Terminator not invented yet (…)
[Makbet, Wiliam Shakespeare]

(…) You’d think in a diary about solitude I’d write something emotional, but nah, that’b se emo. I’m not ine the mood (…)
[Robinson Crusoe, Daniel Defoe]

Like many book characters, I’m pretty bored. Oh! A white rabbit! Just like in The Matrix. That movie was pretty dope, if you’re on drugs.
—————————————————————————————————————————
Down into the rabbit hole I go! Ohh, that’s rich. I feel like Neo.
[Alicja w Krainie Czarów, Lewis Carroll]

(…) Soon we encountered a ghost-ship. Like in that movie, Pirates of the Caraibbean, or Return of the King, I can’t remember which. (…)
[Rymy o sędziwym marynarzu, Samuel Taylor Coleridge]

zastosowanie wulgaryzmów:

Battle went well! Cut mothafuckas form the nave to the chops! Neither bade farewell nor shook hands. WORD UP! REPRESENT! (…)
—————————————————————————————————————————
(…) Maybe not. Wife is having mid-life crisis or woman troubles. Bitch is nuts.
[Makbet, Wiliam Shakespeare]

Pissed. I am so, so very pissed.
—————————————————————————————————————————
First. I have to go to this beach. Then I have to kill all these dudes. And NOW – now! This prick stole my biscuit. Who does that? (…)
—————————————————————————————————————————
(…) PATROCLUS!!!!! This is BULLSHIT, my … cousin is dead and I am SO ANGRY. I JUST FEEL LIKE DESECRATING A TEMPLE. (…)
[Iliada, Homer]

(…) DAMNIT. FUCKING RATS IN MY FUCKING FACE. WHY DID I TELL I HATE RATS? NO KILL JULIA PLEASE GODDAMNIT. FORGOT: THERE’S NO GOD.(…)
[1984, George Orwell]

Here’s what’s odd: I’ve been here so many years and haven’t thought about pussy once. Go ahead, call me introspective.
[Robinson Crusoe, Daniel Defoe]

…slangów:

(…) Later: Maybe if I stick around I can get a glimpse of her titties through the window.(…)
[Romeo i Julia, Wiliam Shakespeare]

(…) Home now. Lady Macbeth hot over coming power / my nads. She wants to kill Duncan TONIGHT. Can’t tell if she’s serious or just into dirty-talk.(…)
[Makbet, Wiliam Shakespeare]

…hashtagów:

(…) This engagement has made me so sad. I thought our love would be pure! I sulk, I sulk. Woe is me.
—————————————————————————————————————————
Truly, I am so sad. I am overcome with despair. I feel nothing but sorrow.
—————————————————————————————————————————
Have I noted how upset I am? I am very upset. #pain #angst #suffering #sexdep (…)
[Cierpienia młodego Wertera, Johann Wolfgang von Goethe]

sięganie po język sieci (netspeak), z jego skrótami i emotikonami:

(…) She was serious. Women, LOL.(…)
[Makbet, Wiliam Shakespeare]
LOL – laughing out loud

(…) Brb, need to go wrestle a river god. (…)
[Iliada, Homera]
Brb – be right back

(…) WTF IS POLONIUS DOING BEHIND THE CURTAIN? (…)
[Hamlet, Wiliam Shakespeare]
WTF – what the fuck

(…) @Pangloss, @Martin: What matters is that life is OK. and we just have to tend to our gardens. So STFU and tend, guys.
—————————————————————————————————————————
BTW, did you get the three garden metaphors throughout my story? Beginning, Eldorado, and the End?(…)
[Kandyd, Voltaire]
STFU – shut the fuck up
BTW – by the way

(…) The boy brings me the paper. We talk about baseball. I <3 DiMaggio.(…)
[Stary człowiek i morze, Ernest Hemingway]
<3 – znak uczucia, miłości

(…) Nix that – Cordelia dead :( (…)
[Król Lear, Wiliam Shakespeare]

Kliknij, by powiększyć

Twitterature jest połączeniem dwóch odmiennych języków: klasyki, cechującego się rozwlekłością i nierzadko wzniosłością,  oraz twittera,  odznaczającego się skrótowością i potocznością. Eksperyment zespolenia przeciwnych stylów musiał wiązać się z naruszeniem norm choćby jednego z nich. Celem Acimana i Rensina było, jak sami zaznaczyli, rozśmieszenie ludzi. Ostrze satyry zostało zatem skierowane nie tylko w stronę klasyki, pozbawiając ją patetyczności i opisów, lecz przede wszystkim w społeczność Twittera, której charakterystykę odzwierciedlają przekształcone tweety. Rensin w wywiadzie wyjaśnia, że Twitter jest symbolem swobodnego dostępu i zamieszczania własnych myśli – często ekscytujących i narcystycznych (http://www.avclub.com/chicago/articles/u-of-cs-emmett-rensin-and-alexander-aciman-cut-cla,37209/ [dostęp 14.11.2010]). Stąd tweety zostały określone w jednej z recenzji  jako „rażąco-wulgarno seksualne” (http://blogcritics.org/books/article/book-review-twitterature-by-alexander-aciman/ [dostęp 14.11.2010]).

Książka została przyjęta skrajnie – od zachwytu humorem po oburzenie nieposzanowania klasyki. Jedni odczuwają „dreszcz obrzydzenia, a inni podniecenia” (http://www.pressplus1.com/book-reviews/twitterature-alexander-aciman-and-emmett-rensin.html [dostęp 14.11.2010]).

Aciman i Rensin tłumaczą, że napisana przez nich wersja nie ma być lepsza niż pierwotna, ma być na pewno śmieszniejsza, wyjaśniając dalej, że ich głównym celem jest komedia. Twitterature należy zatem odbierać z przymrużeniem oka, co nie znaczy, że nie brzmią poważnie ich zapewnienia o związku tweetów z klasyką oraz przekonywanie, że książka jest przeznaczona dla tych, którzy nie mają czasu na czytanie literatury bądź jej nie rozumieją. Bezpiecznie jest myśleć, że w cynicznym podejściu kryje się jedynie żart, bo jak inaczej odebrać Makbeta nazywającego swoją żonę bitch?

Doświadczenie Acimana i Rensina nie jest jedyne. Twitteraturomania przejawia się w licznych zawodach na napisanie opowiadania bądź na streszczenie książki do 140 znaków. W 2009 roku „The Huffington Post” ogłosił konkurs na skondensowanie swojej ulubionej pozycji do wymogów Twittera. Turniej został skomentowany jako „wspaniały pomysł na pisanie dla studentów i dorosłych” [Ian Jukes]. Wśród streszczonych lektur znalazły się „Przeminęło z wiatrem” Margaret Mitchell, „Lolita” Vladimira Nabokova czy „Rozważna i romantyczna” Jane Austen.

Klasyka jest wyzwaniem, któremu nie łatwo jest sprostać. Aciman i Rensin pokazali, że można zapoznać się z Odyseją przeczytawszy zaledwie 20 tweetów, nie dodali jednak, że minimalizm zredukował jakość. Jeśli ktoś sięgnie zatem po Twitterature, to wyłącznie, żeby się pośmiać.

A. Aciman, E. Rensin, Twitterature. The World’s Greatest Books Retold Through Twitter, wyd. Penguin Books, 2009.

Urszula Pawlicka -

(ur. 1987 r.) Studentka Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie na kierunkach dziennikarstwo i komunikacja społeczna oraz filologia polska. Publikowała w „Portrecie”, „artPapierze”, „Pograniczach” i „Perspektywach Kulturoznawczych”. Fascynuje się związkiem pomiędzy literaturą, a mediami elektronicznymi (szczególnie wpływem nowych mediów). Interesuje się również zagadnieniem hiperrealności i
popliteratury.

Podobne artykuły