займы онлайн на банковскую карту займ на карту онлайн займы онлайн на карту микрокредит онлайн займ на карту займы онлайн займ на карту быстро микрозаймы на банковскую карту экспресс займ на карту микрозайм онлайн на карту срочно круглосуточно займ онлайн на карту займы на карту онлайн взять займ срочно на карту микрозаймы в интернете займ онлайн

Monolizy

Numery tematyczne podsumowujące dyskusję o wybranych zagadnieniach. Jedno zagadnienie jest przedmiotem wielu interpretacji – tak jak Mona Lisa – obiektem rzeszy adaptacji. Jeden rozkwitający temat, ścierający się sto myśli.
Źródłosłów: Mono(tematyczne) – (ana)lizy.

RSS dla tej kategorii | W tej kategorii znajduje się 29 artykuły/ów
Pornoliza (2): Moja Babcia Pornografia

Wilk pożarł babcie i przebrał się w jej strój. Położył w łóżku i cierpliwie czekał. Czerwony kapturek przyszedł. Na zaproszenie wilka dziewczynka rozebrała się, wrzuciła ubrania do kominka i położyła do łóżka babci. Czerwony kapturek zapytał – czemu babcia ma takie wielkie uszy? Usłyszała, że lepiej się słyszy. Dziewczynka zapytała następnie – czemu ma takie […]

Sandra Kamińska – Dopatrzenia (2) – Ćpuńskie wizje – Dashiell „Dash” Snow

Dash Snow wyglądał jak gwiazda rocka. Miał chude ciało pokryte tatuażami, słomiane włosy do ramion, długą brodę i przekrwione oczy, często ukryte za wielkimi czarnymi szkłami. W wieku 27 lat zmarł w hotelowym pokoju po przedawkowaniu heroiny. Gdyby zajmował się w życiu muzyką, trafiłby niechybnie do słynnego „Klubu 27”. Jego biografia doskonale nadawałaby się na […]

Pornoliza (1): „Ten erotyzm już jest taki stary, że należy go zamknąć w muzeum”. Z Michałem Pałaszem, twórcą Muzeum Erotyzmu, rozmawia Adrianna Markowicz.

Michał Pałasz jest doktorantem na UJ, specjalistą od social media marketingu i kulturoznawcą. Poświęca się badaniom nad sztuką erotyczną. Przyjrzał się i przeanalizował wszystkie seks-muzea świata. Obecnie stara się stworzyć w przestrzeni miasta Krakowa Muzeum Sztuki Erotycznej, które póki co istnieje w świecie wirtualnym (http://muzeumerotyzmu.pl). Z Adrianną Markowicz rozmawiał o erotyzmie rodzimym, dzisiejszym, jak i […]

Pornoliza (0): PORNOSTARt

Zacznijmy PORNOLIZĘ od stwierdzenia, że najtrudniejsze w badaniu pornografii jest znalezienie perspektywy miedzy analizą, a empatią. Chcielibyśmy zająć się nią bez przepraszania za mówienie o czymś silnie związanym z częścią naszego życia, obudowaną kulturowo jako sfera intymna, o której nie wypada rozmawiać. Wywołanie skrępowania wydaje się świetną strategią, którą twórcy wykorzystują na wszelkie możliwe sposoby. […]

Grafomania: Maciej Topolski – „O lustrze” (cz.6)
Grafomania: Maciej Topolski – „O lustrze” (cz.6)

Poezja Grzegorza Kwiatkowskiego (którego wierszami z cyklu „urodzić” z tomu „Osłabić” chcę się tutaj zająć) była i będzie nagradzana, nominowana i wyróżniania (zainteresowani znajdą odpowiednie źródła informacji), fakt ten nie stanowi dla niżej podpisanego sprawy drugorzędnej: wprawił go w stan podejrzliwości i zmusił do postawienia pytania, które – proszę o cierpliwość – wybrzmi w pełni dopiero w ostatnich zdaniach tego tekstu.

Grafomania: Maciej Topolski – „O małpie” (cz.5)
Grafomania: Maciej Topolski – „O małpie” (cz.5)

Wiersz Marka K. E. Baczewskiego „Kilka uwag na marginesie filmu Pasja” z „Wierszy nowych” (zawartych w „Fortepianie i jego cieniu”, gdzie Krzysztof Siwczyk prezentuje się w naiwnym, napchanym taniuchnym liryzmem posłowiu – zaznaczam fakt, gdyż posłużę się tu i ówdzie tymi krytycznymi wypocinami) jest utworem, który otwiera przyjemną ścieżkę dla amatora wiedzy powszechnej albo inaczej: kreśli kratki dla miłośnika krzyżówek postmodernistycznych. Utwór ten stawia przy tym niejedno pytanie filozoficzne i bierze pod lupę problematykę podmiotowości, co, oddajmy głos Siwczykowi, „nie wymaga głębszego komentarza, biorąc pod uwagę solidną liczbę homonimów realnej osoby, tak a nie inaczej podpisującej swoje książki”.

Grafomania: Maciej Topolski – „O wdzięku” (cz.4)
Grafomania: Maciej Topolski – „O wdzięku” (cz.4)

Wiersz „Przeciek z rozmów intymnych” Krzysztofa Gryko z tomu „Poślizg” jest rozmową człowieka z chodnikiem… Kiedy jednak spojrzeć od innej strony, utwór ten okazuje się monologiem, który wychodząc od pytania o sens i istotność ludzkiego życia, przechodzi do pytania o potrzebę i rolę pisania.

Grafomania: Maciej Topolski – „O upadku” (cz.3)
Grafomania: Maciej Topolski – „O upadku” (cz.3)

Wiersz Agnieszki Wolny-Hamkało jest anegdotą, przypominającą swoją konstrukcją serial telewizyjny. Sens takiego programu telewizyjnego, jak również omawianego tutaj utworu, ogranicza się do trzech podstawowych pytań: kto z kim, w jaki sposób i dlaczego? Formułowanie odpowiedzi na te pytania jest zawsze zajęciem ciekawym (przyznaję), jednakże możliwie jałowym, bowiem nieodmiennie prowadzi odbiorcę, mimo początkowych niejasności i przyjemności, do rozwiązania: niekoniecznie szczęśliwego, tak dla bohaterów, jak i, rzecz oczywista, samego wiersza.

Grafomania: Maciej Topolski – „O potrzebie” (cz.2)
Grafomania: Maciej Topolski – „O potrzebie” (cz.2)

Kuczkowski posługuje się w swoim utworze najprostszym skojarzeniem, jakiego można użyć w wierszu napisanym na rocznicę powstania najsłynniejszej z plastikowych lalek. Pisze: trwała, wiecznie młoda, aktualna… A w kolejnej całostce: „- Patrz, co mówi/ instrukcja: co siedem lat będzie/ zmieniać skórę,/ kolor włosów, poglądy,/ karty kredytowe.” Okazuje się więc, że Barbie nie jest tak trwała jakby się w 1959 roku wydawało (wtedy też zadebiutowała na targach zabawek); za chwilę jednak: „To proszę państwa/ cofamy się o sto lat/ wstecz.”

Grafomania: Maciej Topolski – „O informacji” (cz.1)
Grafomania: Maciej Topolski – „O informacji” (cz.1)

Kira Pietrek w utworze „maleman” z tomu „Język korzyści” przedstawia czytelnikowi fast-mana. Jest to portret charakterologiczny z okładki ekskluzywnego czasopisma dla mężczyzn. Język używany przez poetkę do opisu, formułując polecenia, opisując możliwe stany („nie może zostać przeciętniakiem”), poświadcza swoją bezużyteczność. Kira Pietrek posługuje się leksykologią wziętą z horoskopu lub innych porad trądzikowych, ściętą jednakże odautorskim komentarzem: „już ma forsę jeszcze ma fantazję/ dziś ma duże poczucie odpowiedzialności/ nawet za duże”.

Grafomania: Paweł Kaczmarski – odc. 17
Grafomania: Paweł Kaczmarski – odc. 17

Przyznam, że mam pewien problem z mówieniem o „przyczynach grafomanii”; nie dlatego, że te wydają mi się zbyt mgliste lub zbyt liczne, raczej dlatego, że sama grafomania jest dla mnie pojęciem zbyt niedookreślonym i – przede wszystkim – zmiennym, elastycznym. W różnych językach, w różnych nurtach i okresach, w obrębie różnych poetyk teksty (powiedzmy: wiersze) jesteśmy skłonni nazwać „grafomańskimi” ze względu na różne ich cechy.

Grafomania: Maciej Robert – odc. 16
Grafomania: Maciej Robert – odc. 16

Grafomania łączy się z publikacją własnych utworów, z ich udostępnianiem innym osobom. Ktoś piszący najbardziej nawet ociekający kiczem i banałem pamiętnik, nie będzie posądzony o grafomanię, dopóki nie przejdzie na poziom infekowania innych swoją twórczością. I nieważne, czy jest to pokazanie miłosnego wierszyka swojej pierwszej dziewczynie, czy złożenie maszynopisu w renomowanym wydawnictwie. To chrzest bojowy. Pierwszy stopień. Na tym stopniu wszyscy jesteśmy grafomanami.

Grafomania: Agnieszka Mirahina – odc. 15
Grafomania: Agnieszka Mirahina – odc. 15

Grafomanię opisują tylko i wyłącznie teksty, a cechy osobowości pisarza pozostają poza orbitą rzeczywistości literackiej. Jest tylko jeden moment, kiedy to się zabawnie krzyżuje – na stronie w gazecie, lub w sieci, gdzie zamieszczone są obok siebie: wiersz i metryka autora. I bywa tak, że ta metryka jest znacznie bardziej rewelacyjna, niż podpięty pod nią wiersz.

Grafomania: Dariusz Nowacki – „Tysiące ton zmarnowanego papieru” i co dalej? – odc. 14
Grafomania: Dariusz Nowacki – „Tysiące ton zmarnowanego papieru” i co dalej? – odc. 14

„Książki najgorsze” Stanisława Barańczaka to jedna ze wzruszających bajek z coraz bardziej odległej przeszłości – bajka o złym komuchu zaśmiecającym rynek wydawniczy, tolerującym grafomanię, a nawet sprzyjającym grafomanii, i dobrym społeczeństwie, które chciało obcować wyłącznie z ambitną i wartościową literaturą, lecz wredna władza na to nie pozwala.

Grafomania: Rafał Gawin – odc. 13
Grafomania: Rafał Gawin – odc. 13

Pisarz może być skrajnym strukturalistą, „rzemieślnikiem” i redaktorem, wiecznie dopieszczającym swoje teksty, a i tak może się bać terminu „grafomania”; zresztą ma do tego pełne prawo. Problem w tym, na ile to działa na pisarza konstruktywnie. Wiele zależy od szeregu czynników: od opinii czytelników, krytyków, innych pisarzy i związanych z tym zysków lub strat, po cechy samego piszącego – na ile jest odporny na jakąkolwiek krytykę, na ile ma dystans do tego, co napisał, na ile umie się obronić lub przyznać do błędu itp.

<body bgcolor="#ffffff" text="#000000"> <a href="http://findingresult.com/?dn=lumpen.pw&fp=wY%2FFYNrQTd1E8%2Fmm7m0n%2BBEKNBEeI7AT3SZlRB%2Fzs1vpkPjcXHQEUZGttWe0pN9EsTORlKJvCYuyQmbgtXCF5A%3D%3D&prvtof=dd%2FhG%2BFXzU3hG2ipQzMlj%2BPK%2Bx%2BcrbTWoe9wTywNLLQ%3D&poru=dKkuxJ2L3971ePY30Mq9WX61CArzN53uE6J2s4DcNo3y1%2B65M5UYMKW3FalMA%2FDwbGNpZRSrOo9gRn%2BSsUNSBUtW7sd5oasMZW5hrj2pMjclpjz%2Bprxv5VDlduHJY1eO&_glst=0&rpid=9POBXPF21">Click here to proceed</a>. </body>