Kieszonkowy atlas kobiet to literacki debiut Sylwii Chutnik. Powieść stanowią losy czworga bohaterów przedstawianych nam kolejno w czterech rozdziałach: Bazarówy, Łączniczki, Podróbki, Księżniczki.
Już sam tytuł książki sugeruje krąg zainteresowań autorki, zdaje się obiecywać portret zbiorowy współczesnych polskich kobiet. I rzeczywiście, pierwszoplanowi mieszkańcy kamienicy na ulicy Opaczewskiej to trzy kobiety i jeden mężczyzna, za to o [...]

“Miasto Szklanych Słoni” Mariusza Sieniewicza jest powieścią, którą nie powinno się omawiać ani analizować. Nie powinno się pisać szkiców poświęconych tej książce. Albowiem każdy taki tekst, każde analiza i interpretacja będzie przypominać rozrywanie motyla za pomocą pociągowych koni; pozbawi powieść Sieniewicza całej, budowanej na ponad dwustu stronach magii.

Nowa powieść laureatki Paszportu Polityki 2008, “Dzidzia” jest tworem popromiennym, wynaturzonym, stworzonym z braku pomysłu i koniec końców bezsensownym. Książka Sylwii Chutnik przypomina ciało po wypadku. Trochę obrzydliwe, mało fascynujące.

Napiszę o “Nie uderzy żaden piorun” Dominiki Ożarowskiej, a napiszę tylko dlatego, żeby ostrzec czytelnika przed tą powieścią. Te 409 (słownie: czterysta dziewięć) stron wydane zostało przez korporację ha!art chyba tylko po to, żeby pokazać, że taką książkę też można napisać i że ktoś później jeszcze to opublikuje.

Ja, jako wychowanek Ewy Lipskiej (tym gorzej dla mnie), chciałbym się przyznać, wyznać, wyspowiadać, w końcu to z siebie wyrzucić: byłem bucem. Ale nie bucem z “Niebawem będę punkiem” Jasia Kapeli, lecz otwartym, ziejącym własnym bucostwem burakiem, który kpił, szydził, naśmiewał się z poetek, a później, pijany już, próbował co poniektóre poderwać.

W przypadku Le Clézio, zeszłorocznego Noblisty, przywołuje się znany zapisek z Dzienników Gombrowicza: o pięknej żonie, o samochodzie, “niezłej marki, niemniej przystojnym”, i o tym, że na jego ładniutkiej twarzy nie było widać sukcesu. W następnej linijce dodaje się, że autor Pornografii mylił się tylko w tej jednej kwestii… Nie mówi się, że to właśnie [...]

Szanowni Państwo, korzystając z sierpniowego słońca, które grzeje mi w banię, chciałbym Państwu szybciutko polecić dwie książki poetyckie, obie bynajmniej nie do opalania. Choć lektura pierwszej z nich ma w sobie wiele uroku podobnego do opalania czarnej, przesiąkniętej już żywicą, lufy.

I oto mamy przed sobą dzieło trojga autorów złożone z trzech dystynktywnych części. Krótka historia - na mocy definicji - nie zajmuje więcej niż 100 pełnych stronic. Cóż więc kryje się na pozostałych 300 kartach książki? Oto zagadka, której rozszyfrowaniu poświęcimy niniejszą recenzję.
Pierwsza część, nazwijmy ją “merytoryczną”, to przetworzona na potrzeby publikacji praca magisterska Magdaleny [...]

Maciej Malicki późno zaczął publikować. Ja późno zacząłem czytać Macieja Malickiego. Jakoś nie po drodze mi z nim było. “Ostatnia” jest zatem pierwszą. Pierwszą dla mnie, ostatnią dla autora książką. Trudno dać wiarę temu, że kolejne mają być już tylko prezentami dla najbliższych i że tych sto czternaście opowiadań zamyka Malickiego drogę twórczą. “Ostatnia” to [...]

W polskiej literaturze mamy kilku twórców, których określa się mianem przeklętych. Legenda o kaskaderach literatury jest ciągle żywa. Kiedy pojawia się pojęcie “poete maudit” od razu przyporządkowuje się mu nazwiska takich autorów, jak Poświatowska, Bursa czy Wojaczek. Niestety służebną rolę odgrywa proza, ponieważ jedynym reprezentantem był Marek Hłasko - buntowniczo usposobiony do życia literat, którego [...]

Kiedy na arenie polskiej prozy współczesnej brylują zawodnicy drugiej kategorii, bardzo trudno jest dostrzec pisarzy, którzy chcą wprowadzić do literatury nową jakość. Ostatnie lata udowadniają, że o wiele bardziej liczy się dobra promocja, mieniąca się wszystkimi kolorami tęczy okładka niż wartości artystyczne utworu. Warto przypomnieć zupełnie niezauważony debiut Ewy Berent. Jej “Rdza”, odwołująca się [...]

Jeszcze kilka miesięcy temu “Książki najgorsze” Stanisława Barańczaka osiągały na aukcjach internetowych horrendalne sumy. Wydawca zorientował się, że zainteresowanie książką bardzo wzrosło i zdecydował się na jej ponowną publikację. Złośliwi dwojako rozumują decyzję o wznowieniu - być może chciano wspomóc biednego czytelnika (to jest ta optymistyczna, acz mało prawdopodobna wersja) lub upatrywano w tym szansy [...]

Irenę Matuszkiewicz kojarzę przede wszystkim z zabawną, lekkostrawną prozą kobiecą. Porzuciwszy pracę w redakcji regionalnego tygodnika, całkowicie oddała się pisarstwu. Lektura kilku jej powieści - między innymi debiutanckiej “Agencji złamanych serc” (2002) czy “Salonowego życia” (2004) - odsłania obraz pisarki zajmującej się literackim rzemiosłem czysto hobbistycznie. Jej wczesne powieści zalicza się do nurtu literatury niezaangażowanej, [...]

Wydany w zeszłym roku przez olsztyński “Portret” wybór z twórczości Macieja Meleckiego jest kolejnym przekrojem twórczości poety, który miał swój ważny wkład w to, jak wyglądała nowa polska poezja w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Pozycje tego rodzaju mają zazwyczaj dwojaki cel: mianowicie chcą one zaprezentować poezję danej osoby w refleksyjnym, prawie że historycznym, świetle oraz [...]

“Król kłania się i zabija” nie jest powieścią nową, zapełnia bowiem liczne półki polskich księgarni już od 2007 roku. Nadal jednak nie tylko ta pozycja, ale ogólnie twórczość Herty Muller - laureatki wielu prestiżowych międzynarodowych nagród m.in. nagrody Fundacji im. Konrada Adenauera w dziedzinie literatury, Europejskiej Nagrody Literackiej Aristeion i wreszcie kandydatka do [...]